Ik hoor de laatste maanden continue: “we hebben een capaciteitsprobleem!” Ik heb het gevoel dat ik in het oog van de storm sta. Ik zie wat er allemaal op agrarische collectieven af gaat komen, en ik weet heel goed wat dat betekent omdat ik in hun schoenen heb gestaan. In het oog van de storm staan heeft het voordeel dat je er met een afstandje naar kunt kijken. Ik wil collectieven graag helpen om de uitdagingen die op hun afkomen te kunnen omzetten in kansen. Ik wil ze helpen aan meer slagkracht. Daarom wil ik oa. dat “capaciteitsprobleem” voor ze afpellen. In dit blog zo’n schilletje om op te kauwen.
Ik heb net weer een reeks sessies begeleid. Een dozijn mensen investeren een hele dag van hun tijd om erbij te zijn. Het moet dus goed zijn. Ik voel die druk. Het viel dus even tegen toen we onlangs te horen kregen in het rondje aan het eind: “Ik denk dat we veel waardevols hebben gedaan vandaag, maar ik merk dat ik op zoek ben naar wat ik hier nu morgen mee kan.” Au.
Nu ga ik natuurlijk niet in discussie, daar is feedback niet voor. Maar uiteraard heb ik hier naderhand veel over nagedacht. Wat is hier gebeurd? Er zijn concrete acties uit deze dag gekomen. Wat mankeert er nog aan?
En toen viel plots het kwartje: de uitdaging die voorlag was niet urgent genoeg. Het ging over de voorbereidingen die getroffen moeten worden in een bestek van 2 jaar.
De Eisenhower Matrix
Misschien ken je hem al. President Eisenhower bedacht in zijn tijd een matrix die hem hielp om focus te houden op de dingen die urgent en belangrijk zijn. Als de werkdruk toeneemt, is het moeilijker om te focussen. De werkdruk bij agrarische collectieven is op dit moment erg hoog. Er is heel veel werk te verzetten en de verwachtingen zijn dat er nog veel meer vraag gaat komen. Hoe gaan we dat allemaal doen? Veel van het werk dat nu gebeurt is urgent. We zijn eraan gewend dat we continue moeten rennen en hollen om alles gedaan te krijgen.
In deze groep was letterlijk een dag ervoor een heel welkom bestuurlijk besluit gevallen dat de druk van de ketel haalde en wat werkdruk verlaagde bij een aantal mensen (dat was hard nodig). Waar wij het over hebben gehad is wat dit concreet betekende, maar we hebben ze vooral uitgedaagd om na te denken over de volgende stap: hoe ga je de volgende groeisprong aankunnen? In de Eisenhower matrix zaten we daarmee in het kwadrant “belangrijk maar niet urgent”. We hebben wat afstand gecreëerd van de actualiteit en dit heeft waardevolle inzichten en concrete handreikingen opgeleverd. Ook dat hebben we in ons feedbackrondje teruggekregen. Maar in dat rondje hing ook de vraag: “en nu?!”
“En nu?!” Betekent in het kwadrant “belangrijk maar niet urgent” vaak een plan van aanpak of een stappenplan. Dit kan je ook voor urgente zaken maken. Maar het gevoel erachter is anders. Het voelt alsof er druk ontbreekt. Mijn theorie is dat dat gevoel op dit moment al zo lang niet meer is ervaren dat het onrust creëert; een gevoel dat we niet met de juiste dingen bezig zijn. Maar als je alleen maar met urgente zaken bezig bent, denk je vooral in korte-termijn gewin. Je trekt de ene na de andere sprint. Maar met agrarisch natuurbeheer hebben we niet genoeg aan sprintjes trekken. Dit is een marathon!
Doorbreek de gewoonte van urgentie-mania
Met Pasen in het vooruitzicht, is het aanzicht van een kip zonder kop niet zo aantrekkelijk. Maar uiteindelijk loop je stuk als je maar blijft rennen.
Belangrijke, niet-urgentie zaken vragen om een andere mindset dan belangrijke urgente zaken. Werken aan “klaar zijn voor de vragen die gaan komen” is ook nodig en nuttig.
Het voelt inderdaad anders dan de brandjes die nu steeds geblust moeten worden. Maar het maakt wel dat je door kunt blijven scharrelen 😉
NB: Uiteraard is dit alleen mijn interpretatie van een deel van de feedback over deze sessie. Het plaatje is niet compleet en ik trek het verder door naar iets waar anderen misschien ook iets aan hebben. Ik ben sowieso in gesprek om de dag volledig te evalueren, mocht je je dit nog afvragen. 🙂
